Was gezellig, Ook ik heb helaas een keer een glazen deur geraakt, bij..."Emmie’s portfolio en de vakantie
Posted by Piet on Jun 30, 2009
Afgelopen vrijdag kreeg Emmie haar portfolio mee naar huis. Een ook deze portfolio stond garant voor een aangenaam 20-minuten gesprek met de juf van Emmie. Met rekenen, spelling en begrijpend lezen ligt ze aardig ver voor op het schema en dat is een stuk leuker om te horen dan het omgekeerde.
Natuurlijk zijn er ook verbeterpunten. Net als haar vader is Emmie verlegen. En net als haar vader zal ze van een wijze man leren dat bij verlegenheid de aanval de beste verdediging is. Deze wijze les landt niet in 1 dag. Daar nemen we gewoon de tijd voor.
Als ik over 10 jaar nog steeds aangename gesprekken over de schoolresulaten van Emmie kan hebben, zult u mij niet horen klagen. Maar net als bij beleggen geldt dat resulaten uit het verleden geen garantie voor toekomst bieden. Mijn vader kan dit onderschrijven. Ik hou me vast aan de gedachte dat Emmie het vast niet zo bont zal maken als ik dat destijds deed.
Ondertussen zijn we bijna bij het begin van de vakantie aangeland. Emmie is wat dat betreft een gelukskind. Ze gaat 4 weken naar Italië. Eerst met mij 1 week naar het Lago di Garda en 1 week naar Toscane. Op de dag dat Emmie en ik terugkomen uit Toscane, arrvieert Verina bij het Lago di Garda. Op de terugweg breng ik Emmie dus naar Verina en dan verblijft Emmie nog 2 weken met Verina bij het Lago di Garda.
Dit jaar hebben voor de thuisblijvers een mooie oplossing gevonden. De konijnen gaan naar een dierenhotel in Maarssenbroek. Toen ik de dieren daarvoor aanmeldde werd me gevraagd of de rammelaar was ‘geholpen’. ‘Helpen’ blijft een vreemd synoniem voor het ondergaan van een sterlisatie, maar goed de rammelaar is inderdaad een ex-rammelaar.
Later bekroop me een angstig gevoel. Onze ex-rammelaar kan dus geen nageslacht verwekken, maar dat geldt niet voor ons konijn van vrouwelijke kunnen. Het zou fijn zijn als die na het verblijf niet zwanger terugkomt. Desgevraagd deelde het diernhotel mij mee dat onze konijnen samen in 1 hok zullen verblijven en geen contact met andere gasten hebben. Een vakantieliefde zit er dus niet in voor Cookie en Clover.
Over ruim 3 weken weten we het.
Waar is het zand?
Posted by Piet on Jun 29, 2009
Afgelopen zaterdag werd ons straatfeest vlak voor de bbq cru onderbroken door een enorme plensbui. Binnen no-time stond de partyzone blank. Terwijl de ouders druk waren met het redden van de partytent en andere zaken vermaakten de kinderen zich prima in de regen. Ze waren dan ook snel doornat. Omdat de temperatuur heel aangenaam bleef, was het eigenlijk geen straf om nat te worden.
Toen het wat rustiger werd zijn Emmie en ik naar huis gewandeld. Onderweg hoorden we enge verhalen over lekkages. Dat viel bij nummer 9 gelukkig reuze mee. Ik had de schuurdeur en een raam van mijn slaapkamer open laten staan. De vloer van schuur was behoorlijk nat maar mijn slaapkamer was zo goed als droog. Ik ben dus goed weggekomen. Lang niet iedereen was zo gelukkig. Bij sommige mensen kan de afvoer op de daken de aanvoer niet aan en kwam het water via het dak het huis in.
Toen het eenmaal droog was, was het water snel afgevoerd en de partyzone gereed voor de bbq. De sfeer had niet geleden onder de bui. Het werd een lange en heel gezellige avond.
Toen ik de volgende middag wat zaken in de schuur wilde gaan opruimen zag ik dat een laag zand die tussen de tegels van de tuin en de schuur ligt was verdwenen. Het grind dat normaal ter hoogte van de tegels op het zand ligt, lag zo’n 30 centimeter lager. Gek genoeg rond de schuur geen spoor van weggespoeld zand. De enige mogelijk die ik heb kunnen bedenken is dat zand onder de vloer van de schuur is gespoeld. Met dat idee kan ik best leven. Inmiddels is het zand weer met 25 liter nieuw zand aangevuld en dat is minder werk dan flink graven om te achterhalen wat er gebeurd is met het verdwenen zand.
Het feest
Posted by Piet on Jun 22, 2009
Er zijn van die dagen dat alles meezit. Zaterdag was zo’n dag. Ik ben om 8:00 uur begonnen met m’n klussen. Dat kostte me meer tijd dan ik had gehoopt maar om 16:00 uur was glom het huis en waren alle boodschappen binnen. Ook het weer werkte mee. Het heeft maar heel even geregend en ergens na 16:00 uur is de wind gaan liggen en werd het aangenaam.
Volgens mij heeft iedereen zich vermaakt. Ook de mensen die druk zijn geweest met de bbq en met de salades. Ik mag dan graag denken dat onbeholpen kijken garant staat voor hulp, maar zonder mensen die willen werkt zelfs onbeholpen kijken niet. Ik wil dan ook iedereen die me heeft geholpen hartelijk bedanken want zonder die hulp was het feest veel minder leuk geweest. En nu ik toch aan het bedanken ben, ik ben wel heel ruim voorzien van cadeau’s. Hartelijk dank!
Omdat ik ook de beroerdste niet ben sluit ik af met 2 tips. De eerste tip gaat over het koelen van de (fris)drank. Als je zoals ik, geen ruime keolkast hebt, schaf je voor 9 euro bij een doe-het-zelf handel een plastic bak aan waarin normaal gesproken cement wordt gemaakt. Vervolgens sla je bij de visboer een paar zakken met ijs aan. Dat kost je 5 euro per zak van 25 kilo. Doe het ijs in de bak en je hebt een perfecte koeling voor weinig geld.
De 2e tip heeft niets met geld maar alles met gezondheid te maken. Als je een schuifpui dichtdoet, zorg dan voor 2 dingen. Maak zichtbaar dat de schuifpui gesloten is en onthoudt dat de schuifpui gesloten is. Mij ontgingen zaterdagavond beide dingen. Ik sloot de schuifpui, lieo door de voordeur naar buiten om wat glazen op te ruimen en dacht door de schuifpui weer binnen te komen. Het schijnt een flinke knal te zijn geweest maar die ontging me. Dat ik een wondje op mijn neus en een flinke bloedneus had ontging me niet. Gelukkig heb ik er weinig meer aan overgehouden dan een blauwe plek en een korst op mijn neus.
De schuifpui had alleen maar een vlek op de plek waar ik het contact maakte.
De laatste loodjes
Posted by Piet on Jun 20, 2009
wegen ook op het Leo Fallplantsoen het zwaarst. Ik was eigenlijk van plan om gisteravond met de grote schoonmaak te beginnen, maar dat kwam er niet van. Nu moet ik vandaag op het laatste moment flink aan de bak. Tot zover weinig nieuws. Wel heb ik gisteravond nog tijd gevonden om de laatste aankoop, die ik in ´goed overleg´ met Emmie heb gedaan, te installeren. Democratie heeft ook in het gezinsleven zijn prijs.
Samen met Joris heb ik gisteren voor het eerst gebruik gemaakt van mijn klantkaart voor de firma Sligro. De firma Sligro is een groothandel waar bedrijven, stichtingen en verenigingen inkopen kunnen doen als ze een klantkaart hebben. In theorie zou inkopen doen bij de firma Sligro goedkoper moeten zijn dan inkopen doen bij de grootgrutters. Praktisch pakt dit anders uit. De artikelen zijn weliswaar over het algemeen goedkoper dan bij de grootgrutters maar daardoor zijn mensen geneigd meer de te kopen dan strikt noodzakelijk is. En dan valt het effect van de bezuiniging weg. Maar het is wel leuk winkelen bij de Sligro.
Zo, dan ga ik nu een kop koffie drinken en dan aan de slag.
Mijn laptop en ik
Posted by Piet on Jun 18, 2009
zijn ongekend druk. Ik ben druk bezig met het noteren van dingen die ik voor zaterdag moet doen en dingen die ik moet halen. En de laptop is nu iets langer dan een dag bezig om het geluid van 16.000 mp3´tjes op 1 niveau te krijgen. Het goede nieuws voor de laptop is dat hij nog maar zo´n 2000 mp3´tjes hoeft te bewerken.
Ik vrees dat ik zelf nog wel even druk ben met boodschappen doen, opruimen en opbouwen. Ik weet nu ook weer waarom ik liever verjaardagen van anderen vier dan de verjaardag van mezelf.
Zondag is het vaderdag en dat betekent dat Emmie druk in de weer is met het maken van een fraai cadeau. Vandaag heeft ze haar cadeau van dit jaar afgemaakt. Volgens de kunstenares is het caedau zo mooi dat ze het zelf wel zou willen hebben. Deze vader is benieuwd.
Ontbijt op bed zit er zondag niet in voor deze vader. Die heeft namelijk zijn gasten de beste slaapplaatsen gegeven en ligt zelf in een ruimte waar het daglicht bij het opkomen van de zon onmiddelijk binnendringt. Veel later opstaan dan 08:00 uur zal wel niet lukken. Dat klinkt erger dan het is want zo heb ik alle tijd om al vroeg de spullen die zijn blijven staan op te ruimen.
Ik wil namelijk zelf ook nog wel even bij mijn vader langsgaan en heb zondag aan het eind zelf een feestje.
De Marathon van Amersfoort
Posted by Piet on Jun 14, 2009
Gisteren heeft Van Zijtveld Consultancy haar debuurt gemaakt in de wereld van de sponsering. En dat gebeurde met een zware delegatie want de 2 lopers en de sponsor zijn niet de lichtsten van het stel. Daar waar bij voetbal nog wordt gesproken over het gebruik van electronische hulpmiddelen, heeft een beetje hardloper tegenwoordig een eigen chip waarmee de start en finish worden geregistreerd. Helaas staat die chip niet garant voor en snelle inschrijving. Vooral niet wanneer je zoals Hans het nummer van je chip verkeerd doorgeeft, blijft volhouden dat je het nummer juist hebt doorgeven en er dan achterkomt dat je het nummer bijna juist hebt doorgegeven.
Nadat de heren waren ingeschreven begaven we ons richting start. Na 50 meter ging het al mis. Rob had nog trek en zag een frietkraam. Nu had ik met Rob gewed dat hij de 10 kilometer niet binnen 55 minuten zou afleggen. Dat hij vlak voor de start een brood kroket naar binnen werkt, is voor mij geen probleem. Hij had er nog wel een pilsje bij mogen nemen. Bij de frietkraam viel ons oog op een erepodium. De heren konden de verleiding niet weerstaan en wilden als nummer 1 op de foto. Omdat dit er na afloop niet in zou zitten, heb ik aan het verzoek voldaan.
Bij de start bleek hoe serieus de heren de 10 kilometer nemen. Er stond al een flink rij met deelnemers en dan schijnt het normaal te zijn dat je achteraan aansluit. Rob en Hans wilden niet gelijk op een achterstand worden gezet en voegden zich vlak na de kopgroep in de rij en kwamen daar ook nog mee weg.
Om 13:00 uur precies gingen Rob en Hans de startstreep over. Ik dacht even te kunnen schuilen, maar na ongeveer een kwartier hadden de koplopers de eerste ronde van 5 kilometer al achter de rug. Na nog een kwartier kwam Rob door. Hij oogde nog redelijk fit. Dat deed Hans niet toen hij een paar minuten later langskwam. Na de doorkomst van Hans ben ik naar de finish gegaan. Net voor de finish vond ik een mooie plek. Vlak bij de matten en de camera’s van Aktiefoto.nl. Die nemen van iedere deelnemer een foto en die foto kan je voor een klein bedrag via de site van Aktiefoto.nl aanschaffen. Veel deelnemers zagen de matten aan voor de finish, terwijl die toch echt zo’n 200 meter verder lag.
Een paar minuten na de kritische 55 minuten grens kwam Rob meer dood dan levend binnen. Iets later volgde Hans. Ook daar was het beste vanaf. En vanaf dit moment zaten we met een klein probleem. We hadden namelijk niet afgesproken waar we elkaar na afloop zouden ontmoeten. Voor mij was dat geen probleem want de heren hadden hun kostbaarheden aan mij in bewaring gegeven. Gelukkig werden de deelnemers na de finish opgevangen in een groot hok en was doorstroming niet best. We vonden elkaar redelijk snel en zaten nog sneller op een terras. Het weer klaarde op en even nadat het echt droog werd, kwamen Cynthia en Martin langs. Die waren op de fiets vanuit Vathorst naar het centrum gekomen en waren net te laat voor de wedstrijd maar wel droog aangekomen. Nog wat later kwam oud-collega Yvonne met haar zus langs wandelen.
Vlak daarna kwamen de mensen die de marathon hadden afgelegd langslopen. Het overgrote deel was duidelijk nog niet hersteld. Die mensen zaten flink kapot en dat was goed te zien.Het leek wel wat op de binnenkomst van die Zwitserse marathonloopster die tijdens de Olympische Spelen van Los Angeles bijna dood over de finish kwam. Een marathon lopen kan bijna niet gezond zijn.
Dat geldt eigenlijk ook voor een uurtje of wat bijkomen vanachter een pilsje op een terras, maar een mens kan niet alles hebben. Het was wel een bijzonder gezellige afsluiter van een hele leuke dag.
De foto’s staan hier.
Een sportief weekend
Posted by Piet on Jun 13, 2009
Een week voor m’n feest zou ik eigenlijk druk moeten zijn met het regelen van allerlei zaken. Nu ben ik voor mijn doen wel druk maar niet met het regelen van dingen. De drukte heeft een hoog sportiviteits gehalte.
Gisteren was het weer mijn beurt om met Emmie de Avondvierdaagse mee te lopen. Helaas werd het slenteren in plaats van lopen. Dat was niet de enige tegenvaller. De route op de laatste avond is meestal korter omdat het huldigen van de deelnemers flink wat tijd in beslag neemt. En hoewel er flink gehuldigd werd, was de route niet korter. Gelukkig stonden er aan het eind van de route diverse blaaskapellen klaar om ons richting finish te blazen. En daar kreeg Emmie alweer haar derde medaille.
Volgend jaar wacht ons de 10 kilometer. Om te voorkomen dat Emmie zich in een optimistische bui opgeeft, wil ik volgend jaar met Emmie bij wijze van training een wandeling van om en nabij de 10 kilometer gaan maken. Dan kunnen we na afloop bekijken of het opgeven voor de 10 kilometer een goed idee is.
Behalve Emmie heeft er gisteravond nog iemand bijzonder goed gepresteerd. Onze Burgervader was zowel bij de start als bij de finish aanwezig en daarmee scoorde hij goed bij de kinderen. Voor de meesten was het de 1e keer dat ze een Burgervader van dichtbij in het wild zagen. Vlak nadat bekend werd gemaakt dat iedereen die dat wilde de Burgervader een hand mocht geven stond er een enorme rij met kleine belangstellenden. Voor Emmie was een confrontatie op een afstand van 10 meter dan voldoende. Het handjes geven en een praatje maken ging onze Burgervader goed af. Hij oogt relaxt en dat hebben we weleens anders gezien bij onze magistraten. Bij de start bevond onze Burgervader zich hoog en droog op een ladder van een brandweerwagen. Als dit bedoeld is om te voorkomen dat onze Burgervader weer een ongelukkig contact met de pers zou hebben, heeft dit goed uitgepakt.
Vandaag staat er qua sport weinig meer op het programma dan het sjouwen van een laptop, een dockingstation, een toetsenbord met muis en een printer. De service van de firma Saturn gaat ver, maar meehelpen bij het dragen van de begane grond van The Wall naar het parkeerdeck valt niet onder de service.
Morgen ben ik indirect sportief bezig. De firma Van Zijtveld Consultancy maakt haar debuut als sponsor in de wereld van het hardlopen. In Amersfoort gaan 2 leden van Keniaanse Keurkorps van Cordares meedoen aan de 10 kilometer. Het gaat om de 2 leden met verreweg de minste zelfdisipline en met verreweg het meeste overgewicht. Ik hoorde 1 van de Kenianen deze week al opperen dat 5 kilometer al een hele prestatie zou zijn en dat de Kenianen dan misschien wel zouden uitstappen. Omdat te voorkomen ga ik met een stuk hout bij het 5 kilometerpunt staan. Bovendien heb ik een weddenschap om een Big Mac menu afgesloten. Als de Keniaan in kwestie de 10 kilometer binnen 55 minuten loopt, trakteer ik op een Big Mac menu en anders wordt ik getrakteerd op een Big Mag menu. Sponsering is trouwens een groot woord in mijn geval. Het gaat vooralsnog niet verder dan 5 shirts met het logo op de rug. Ik ga er vanuit dat ik voorlopig meer plezier van de sponsering heb dan ik er aan naamsbekendheid aan overhoud.
Recent Posts: